Een hoogzwangere vrouw wordt aangereden door een auto en overlijdt aan een hersenbloeding. Ze wordt door een begrafenisondernemer gekist en in afwachting van de begrafenis opgebaard in de aula. Een personeelslid van de begrafenisondernemer meent geluiden in de kist te horen en meldt dat aan de eigenaar. Die stelt zijn werknemer gerust en verbiedt de man erover te praten, omdat dat de zaak zou kunnen schaden.
Na de begrafenis vertelt de werknemer het verhaal een beetje lacherig aan de weduwnaar. Die laat onmiddellijk de kist opgraven en openen. In de kist ligt de vrouw met een van pijn vertrokken gezicht en bebloedde handen. Naast haar ligt een pasgeboren, dode baby.
Waar of niet waar?
Niet waar. Dit verhaal verscheen vijf jaar geleden in deze vorm in het Belgische blad 'Panormama'. Het verhaal is echter al eeuwen oud. Er zijn heel veel verhalen in omloop over mensen die levend begraven zijn en in hun kist alsnog sterven. In veel van deze verhalen is er een vorm van 'bewijs' dat de overledene in zijn kist nog heeft geleefd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten